Nederland

Goedemiddag, ik ben Nederland en ik zit
in een identiteitscrisis. In wezen al sinds
de Tachtigjarige Oorlog. Toen voelde ik mij
in tweeën gespleten, mijn westzijde vierde
de Gouden Eeuw, mijn oostzijde werd beroofd
en verwoest. Ze beschouwen in de Randstad
de Achterhoek ook nu nog als Verweggistan,
op tv zag ik ’The Voice of Holland’ waaraan
Cleo Vlogman meedeed, uit Vorden. Hallo!
Dat ligt dus niet in Holland; hoe vaak moet ik
dat herhalen? Ik vraag het me steeds vaker af:
besta ik eigenlijk echt? Friezen en Limburgers
koesteren hun eigen lied en laatst hoorde ik
een nummer van voorheen muziekgroep Spöl,
gezongen door Henk Hilferink uit Zelhem.
Het klonk mooi, maar ik verstond het niet.

Ik sprak er met mijn buurman over, ook hij
worstelt met de afstand tussen oost en west.
Ze praten Nedersaksisch in Berlijn, net als
in de Achterhoek, maar het Engels rukt op.
Het doet mij veel pijn dat het lentegeluid
van kieviten en grutto’s in het veld verstomt
terwijl de lokroep klinkt van het fascisme.
Ik had dat liever andersom gezien, maar ben
veroordeeld tot ontwikkelingen waarop
ik zelf geen invloed heb. Hou ouder je wordt,
hoe meer je inwoners het af laten weten.

Alleen zodra ik in mijn binnenste de stemmen
hoor van kinderen, fleur ik weer op. Misschien
ben ik toch te snel uit huis gegaan destijds.
Beter laat dan nooit vraag ik hen nu om raad:
mijn vader Erasmus en mijn moeder Europa.

© sander grootendorst / Achterhoek Nieuws