Klein Venetië

Venezuela werd al eens eerder veroverd –
het is Spaans voor ‘Klein Venetië’,
de conquistadores zagen de lagunestad
weerkaatsen in die verre kust, verankerden
hun zelfbehagen in de naam van het land
dat zij van cacao, goud en parels beroofden.

De Europeanen die Noord-Amerika
veroverden op in wie zij ‘indianen’ zagen,
slaan aan de Orinoco nogmaals toe,
als in een sketch van Monty Python
– de komedie in dikke olie gedrenkt.

In Klein Venetië aan de Berkel (straks
veroveren toeristen het weer, maar nu
is het er fluisterstil, sneeuwstil) stapt
een fietser af om een praatje te maken
met jou en mij, hij vertelt waarom je alles
en iedereen moet zien als aan elkaar
gelijkwaardig, elk mens en dier, elk
lapje grond – ze dragen duizend namen.

Vanuit zijn buidel strooit de fietser
maïskorrels voor de vredesduiven, Assisi
is hem liever dan Venetië, hij schenkt
alles aan iedereen, bezit vrijwel niets,
maar heeft een hart van goud
en is de rijkste man van de wereld.

(Gedicht des Achterhoeks 20-21 januari 2026)
© sander j. grootendorst / Achterhoek Nieuws