In Beauty May I Sing

VIERAKKER – Everything You Know Will Melt Away Like Snow. Zo heet een van de liederen die het Haarlems Studenten Koor (HSK) zaterdagmiddag ten gehore bracht in de Sint-Willibrorduskerk in Vierakker, waar het twee keer per jaar zijn opwachting maakt, steeds bij wijze van generale repetitie voor het concert, een week later, in eigen Haarlemse gelederen.

Door Sander Grootendorst

De kerk was deze januarimiddag omgeven door een deken van sneeuw. De bezoekers die de kille weersomstandigheden hadden getrotseerd, zouden worden gehuld in een deken van zang – en van hoop op een mooie toekomst ondanks de kille geopolitieke omstandigheden, ondanks de bedreigingen waaraan moeder aarde zich weet blootgesteld.
Het concert was een ode aan de natuur: Our Mass for Mother Nature. In zessen verdeeld, zoals een katholieke mis, van Kyrie tot en met Ite Missa Est, niet opgedragen aan God, maar aan de aarde, Mater Nostra: ,,Uw bloesem kome“, sprak koorlid Matthijs Bierman in een alternatief gebed voorafgaand aan de vertolking van een door hem gearrangeerde versie van Robert Longs The Last Seven Days, dat vergeleken bij het origineel nu veel meer diepgang had.
Ook koorlid Myron Koster nam, ter inleiding van het Credo, het gesproken woord, hij richtte zich tot het    ‘kind van het universum’, maar bedoelde met dat kind (uit het gedicht Desiderata van Max Ehrmann) niet zozeer de mens als wel de natuur waarvan de mens onderdeel is. ,,Een kwetsbaar stukje tijd op dit balletje geluk in gemeenschap met elkaar”, zei hij. Met als slotwoord: ,,Samen“. Wat een koor bij uitstek past.

Het koor zong als geheel, maar ook opgesplitst in delen en met rollen voor solisten. Af en toe verspreidde het zich door de kerk, met wonderbaarlijk quadrofonisch effect, helemaal in het lied My Heart Is A Holy Place van de Amerikaanse (van Nederlandse oorsprong) Patricia van Ness. Koorleider Reyer Ploeg stelde zich halverwege het gangpad op, dirigeerde de studenten letterlijk vanuit het hart van de kerk. Dit stuk, niet toevallig precies in het midden van de Mis, raakte de bezoekers in hun hart.
Negentien composities in totaal klonken er, van zeer uiteenlopende snit, niet zonder dissonanten, maar in harmonie verbonden. Waaronder In Beauty May I Walk van Jonathan Dove, hier onderdeel van het Gloria – glorieus gezongen.
De lat ligt hoog, een eigentijds werk van Joanna Marsh, waarbij drie mannenstemmen, weer halverwege het gangpad, als het ware inzongen tegen de rest van het koor, liep even uit de pas. De titel, All Shall Be Well, verraadde al dat het alsnog goed zo komen.
Hierna volgden de door Eleanor Daley op muziek gezette beroemde regels: ,,Do not stand at my grave and cry/ I am not there, I did not die“. Ze kregen als slotstuk van de Mass for Mother Nature een nieuwe lading: Ze is niet echt begraven, Ze leeft voort: ,,I am in a thousand winds that blow / I am the softly falling snow.“
Gelouterd stapte het publiek na afloop het prachtige sneeuwlandschap weer in. In Beauty May I sing. Met een gevoel van All Shall Be Well, zoals dat werd uitgedragen als boodschap voor de toekomst door een koor louter bestaande uit jongeren van het universum. Red de aarde door haar te bezingen. We zijn even de draad kwijtgeraakt, maar samen vinden we de harmonie weer terug.

© 2026