Denkbeeldige scheidslijn

Het jaar waarin werd herdacht dat de Tweede Wereldoorlog tachtig jaar geleden werd beëindigd loopt bijna ten einde. Of de diepere boodschap van de vele activiteiten en toespraken tot iedereen is doorgedrongen? Een van de bijzonderste bijeenkomsten – inclusief wandeling – die ik mocht bijwonen namens de krant was in mei op de grens van de gemeenten Montferland en Emmerich, waarbij de beide burgemeesters duidelijk maakten dat zo’n grens ook maar een bedenksel is dat ten onrechte mensen van elkaar scheidt. 
Het journalistieke verslag stond in Achterhoek Nieuws, hierbij zogezegd het dichterlijke verslag, gepubliceerd in de verzamelbundel Een mens, een tijd een plaats, met werk van ruim tachtig  stads-, dorp- en streekdichters.
Het heeft zich letterlijk zo voorgedaan. 

De vijver

Van etablissement ’t Klaphek in Stokkum is het
naar de Duitse grens zo’n negenhonderd meter
lopen. Heen met Ton Bekker uit Zeddam, lang niet
gezien, oud-medewerker van de Graafschapbode,
betrokken bij het uitstippelen van een wandelpad
dat de vrijheid eert, een route langs herinneringen
aan de Tweede Wereldoorlog, de burgemeesters
van Montferland en Emmerich gaan een gedenksteen
onthullen, voor ons bestaat de grens niet werkelijk,
dat hebben ze allebei in hun toespraak gezegd,
die denkbeeldige scheidslijn kan worden geschrapt.

Terug met Peter van Toor uit Gendringen, verbonden
met net zo’n wandelpad in zijn woonplaats, hij vertelt
over zijn vader, die zich in de oorlog door de buurman
niet had laten overhalen om bij de NSB te gaan, na
de oorlog had die buurman toegegeven dat hij zich
had laten misleiden, een gevaar – de burgemeesters
uiten hun bezorgdheid erover – dat zich dezer dagen
weer overal aandient. We passeren een moedereend
met zeven kuikens achter zich aan die op zoek zijn
naar de route richting de vijver, zichtbaar op nog geen
tien meter afstand. Maar waar zit het gat in het hek?